Επτά αρχές τεχνικού χαρακτήρα, οι οποίες θα πρέπει κατά ελάχιστον να ληφθούν υπόψη και να περιληφθούν στην οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία αναλάβει η κυβέρνηση για τη διαχείριση της παράκτιας και παρόχθιας ζώνης, διατυπώνει το ΤΕΕ Τμήμα Δυτικής Κρήτης.

Συγκεκριμένα σε έγγραφο το οποίο υπογράφει ο πρόεδρος της ΔΕ ΤΕΕ/ΤΔΚ  I. Στρογγυλός, το οποίο αποστέλλεται προς τους υπουργούς Οικονομικών και ΠΕΚΑ, τους βουλευτές και τον περιφερειάρχη Κρήτης, όπως επίσης προς τον πρόεδρο ΔΕ ΤΕΕ και τους προέδρους περιφερειακών τμημάτων ΤΕΕ σημειώνεται ότι:

Η ∆ιοικούσα Επιτροπή του ΤΕΕ Τμήματος ∆υτικής Κρήτης σε ειδική θεματική συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στις 22/07/2014 σε συνεργασία με τους τοπικούς Κλαδικούς Συλλόγους Μηχανικών (Σύλλογος Πολιτικών Μηχανικών Ν. Χανίων, Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Χανίων, Σύλλογος Αγρονόμων-Τοπογράφων Μηχανικών Ν. Χανίων και Σύλλογος Χημικών Μηχανικών Περιφερειακό Τμήμα Κρήτης), εξέτασε το περιεχόμενο του πρόσφατου σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών με τίτλο «Οριοθέτηση, διαχείριση και προστασία αιγιαλού και παραλίας», το οποίο τροποποιεί ή αντικαθιστά τον ισχύοντα νόμο 2971/2001 και προχώρησε σε διαπιστώσεις αλλά και συγκεκριμένες προτάσεις. Οι επτά τεχνικές αρχές έχουν ως εξής:

1. Για την καταγραφή «Αιγιαλού», «Παραλίας», «Παλαιού Αιγιαλού», «Όχθης», «Παρόχθιας ζώνης» και «Παλαιάς όχθης», όπως επίσης και των οριογραμμών αυτών, θα πρέπει να ακολουθείται ο συσχετισμός κατά την έννοια του νόμου Ν.3882/2010 ώστε να ορίζονται ως διακεκριμένα σύνολα γεωχωρικών δεδομένων και να προσδιορίζονται οι υπηρεσίες, ο κύριος και η υποδομή αυτών. Ειδικά σε ότι αφορά στην χάραξη και το περιεχόμενο του παλαιού αιγιαλού, θα πρέπει να τηρούνται τα αναφερόμενα στον ισχύοντα νόμο 2971/2000. Την ευθύνη
καθορισμού των παραπάνω θα πρέπει να έχουν οι Κτηματικές Υπηρεσίες του ∆ημοσίου και η όλη διαδικασία θα πρέπει να μπορεί να συντελεστεί σε ικανό χρονικό διάστημα. Η συρρίκνωση των διαδικασιών για τους εν λόγω καθορισμούς θα πρέπει να είναι ουσιαστική και όχι απλοποιητική της σοβαρότητας του θέματος.

2. Με δεδομένο ότι λόγω της κλιματικής αλλαγής παρατηρείται άνοδος στη στάθμη της θάλασσας και διάβρωση των ακτών, για την προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών κρίνεται σκόπιμο ο χαρακτήρας του Παλαιού Αιγιαλού και της Παλαιάς Όχθης Ποταμών και Λιμνών να μην ανήκει στην ιδιωτική περιουσία του ∆ημοσίου αλλά να έχει χαρακτήρα κοινής χρήσης και να ανήκει κατά κυριότητα στο ∆ημόσιο, το οποίο θα έχει και την υποχρέωση να τα προστατεύει και να τα διαχειρίζεται σύμφωνα με τις αρχές της αειφορίας και του χωροταξικού σχεδιασμού, όπως τoν Αιγιαλό και την Όχθη.

3. Η διατήρηση της υποχρεωτικής ζώνης παραλίας (ή παρόχθιας ζώνης), κατ’ επέκταση του Αιγιαλού (ή της Όχθης) αποτελεί τη «φυσική» ανάγκη επικοινωνίας της ξηράς με τη θάλασσα και την «ανθρώπινη» ανάγκη για απρόσκοπτη πρόσβαση προς τις ακτές (ή τις όχθες). Υποχρεωτικά λοιπόν, θα πρέπει να προσδιορίζεται σε κάθε περίπτωση μαζί με τον Αιγιαλό (ή την Όχθη) και Ζώνη Παραλίας (ή Παρόχθια ζώνη) πλάτους που θα καθορίζεται με κριτήρια γεωμορφολογικά και ακτομηχανικά, λαμβάνοντας φυσικά υπόψη και ιδιαίτερες περιπτώσεις για την
προστασία του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς μας.

4. Είναι αδιανόητη η δυνατότητα νομιμοποίησης αυθαίρετων κατασκευών (έστω και αν αυτές έχουν κατασκευαστεί μετά τον Ιούλιο του 2011 όπως ορίζουν οι ν.4014/2011 και 4178/2013 ή ακόμα και αν κατασκευάζονται σήμερα) που βρίσκονται στον αιγιαλό και την παραλία, που χρησιμοποιούνται όχι για κατοικία, αλλά για επιχειρηματικούς σκοπούς. Η δυνατότητα αυτή δεν είχε δοθεί έως σήμερα από τους νόμους για τη νομιμοποίηση της αυθαίρετης δόμησης για τον αιγιαλό, τα δάση και τους αρχαιολογικούς χώρους, ως αντίθετη στη συνταγματική επιταγή.

5. ∆ε θα πρέπει να επιτρέπεται η οποιαδήποτε μορφή επεμβάσεων για το μπάζωμα θαλάσσιου χώρου, οι οποίες οδηγούν στην αλλοίωση της ακτομηχανικής συμπεριφοράς και την αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος που είναι το καθαρά τουριστικό μας προϊόν, με σοβαρό κίνδυνο για την ασφάλεια ανθρώπων και κατασκευών.

6. Η θέσπιση των όποιων κινήτρων για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας θα πρέπει να έχει ως εφαλτήριο τα οικονομικά οφέλη για την Εθνική Οικονομία και όχι τα ιδιωτικά συμφέροντα και σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να έπεται των δικαιωμάτων των πολιτών που αφορούν στην χρήση, στην πρόσβαση και στην προστασία του περιβάλλοντος και του κοινόχρηστου χώρου όπως έχουν θεσπιστεί από το Ελληνικό Σύνταγμα.

7. Η συνταγματική προστασία των ακτών, η οποία εκτείνεται στη χερσαία και θαλάσσια ζώνη αυτών ως οικοσυστημάτων, περιλαμβάνει την κατά το φυσικό προορισμό χρήση τους και ιδίως τη διασφάλιση του δικαιώματος της ελεύθερης πρόσβασης σε αυτές, καθώς επίσης και την κοινοχρησία αυτών. Κατά συνέπεια, θα πρέπει να αποκλείονται χρήσεις, οι οποίες μπορεί να εμποδίζουν την κατά προορισμό χρήση των χώρων αυτών, δηλαδή της ελεύθερης και ανεμπόδιστης επίσκεψης, διελεύσεως και κολυμβήσεως (ΣτΕ3346/99). Στο πλαίσιο
αυτό επίσης δεν νοούνται νομοθετικές παρεμβάσεις, που εκ του πονηρού και για να αποφύγουν τις «σκοπέλους» αλλαγής χαρακτηρισμού, προορισμού και ιδιοκτησίας που μπορούν να βγουν αντισυνταγματικές και να καταπέσουν, κινούνται στη λογική της παροχής ελευθερίας άσκησης επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και συμφερόντων, επιτρέποντας επεμβάσεις όλων των τύπων.

Πηγή: tee.gr

About The Author