“Τοπία Τουρισμού: Ξαναφτιάχνοντας την Ελλάδα”
Στις «Βασικές αρχές» («Fundamentals») της Αρχιτεκτονικής και της Ιστορίας της επικεντρώνεται η 14η Διεθνής Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας, που θα ξεκινήσει στις 7 Ιουνίου και θα ολοκληρωθεί στις 23 Νοεμβρίου. Το θέμα δίνει προτεραιότητα στα κεφαλαιώδη ζητήματα της Αρχιτεκτονικής και όχι στην παρουσίαση σύγχρονου σχεδιασμού κάποιων γνωστών αρχιτεκτόνων ή ομάδων.
Η φετινή γιορτή Αρχιτεκτονικής εκπροσωπείται από 65 χώρες, εκ των οποίων 11 συμμετέχουν για πρώτη φορά, όπως το Αζερμπαϊτζάν, η Ακτή του Ελεφαντοστού, η Κόστα Ρίκα, η Δομινικανή Δημοκρατία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Ινδονησία, η Κένυα, το Μαρόκο, η Μοζαμβίκη, η Νέα Ζηλανδία και η Τουρκία.
Τη μακρά και εντυπωσιακή λίστα των συμμετεχόντων ανακοίνωσε φέτος ο διεθνούς φήμης Ολλανδός αρχιτέκτονας, θεωρητικός, πολεοδόμος και καθηγητής Αρχιτεκτονικής και Αστικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Ρεμ Κούλχας, που, εκτός των άλλων, είναι και ο επιμελητής της συλλογικής έκθεσης όλων των περιπτέρων της Μπιενάλε 2014.
Η Ελλάδα και η Κύπρος δε συμμετέχουν πρώτη φορά στη σπουδαία αυτή διοργάνωση. Φέτος, λοιπόν, η Κύπρος θα παρουσιάσει στο «Palazzo Malipiero» το έργο με θέμα την «Ανατομία της Ταπετσαρίας» («Anatomy of the Wall-Paper») που επιμελούνται οι κ. Μιχάλης Χατζηστυλλής και Στέφανος Ρούμπας.
Η Ελλάδα επέλεξε να παρουσιάσει στο «Giardini Pavilion» το έργο «Τοπία Τουρισμού: Ξαναφτιάχνοντας της Ελλάδα» («Tourism Landscapes: Remaking Greece») με την επιμέλεια του καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών Γιάννη Αίσωπου. Το θέμα της ελληνικής συμμετοχής σχετίζεται με την ιστορία, το τοπίο και τις μεταλλάξεις του μέσα στο χρόνο, σε συνδυασμό με τον τουρισμό και την οικονομική επίδραση στην Ελλάδα. Αναφέρεται στην ένταξη της Ελλάδας και την ταυτότητά της σε τοπικές και παγκόσμιες δραστηριότητες, όπου η αρχιτεκτονική επανακαθορίζεται και αναπτύσσεται σε παρυφές βουνών και σε παραθαλάσσιες ζώνες με στόχο την προσέλκυση περισσσότερων τουριστών. Προβάλλει τη νέα ελληνική αρχιτεκτονική γλώσσα, η οποία διατηρεί στοιχεία του παρελθόντος και της παράδοσης, ενσωματώνοντας και σύγχρονα διεθνή όπως του μινιμαλισμού, ή της υπέρμετρης χλιδής του παρελθόντος, αλλά και της κρίσης που έχει αποτέλεσμα τη στροφή σε μια πιο περιβαλλοντική αρχιτεκτονική, με γνώμονα τη βιωσιμότητα και την επιστροφή στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ταυτότητάς μας, με εφαρμογές σε ένα διαρκώς παγκοσμιοποιημένο πολιτισμό!
Πηγή: enet.gr